Σύνδρομο υπακρωμιακής προστριβής

Ο ώμος είναι μία πολύπλοκη άρθρωση, που έχει το μεγαλύτερο εύρος κίνησης από οποιαδήποτε άλλη άρθρωση στο ανθρώπινο σώμα. Αυτό το χαρακτηριστικό, του δίνει την δυνατότητα να επιτελεί πολλές κινήσεις, ταυτόχρονα όμως, τον κάνει ευάλωτο σε τραυματισμούς. Σχηματίζεται από τρία (3) οστά, το βραχιόνιο οστό, την κλείδα, και την ωμοπλάτη. Η κεφαλή του βραχιονίου εφαρμόζει με την κοίλη επιφάνεια της ωμοπλάτης (ωμογλήνη). Οι δύο αυτές επιφάνειες καλύπτονται καθεμία από ένα λεπτό χαλί αρθρικού χόνδρου, που επιτρέπει την κίνηση μεταξύ αυτών, δίχως τριβή. Η ωμογλήνη με την σειρά της περιβάλλεται από ένα ελαστικό δαχτυλίδι που ονομάζεται επιχείλιος χόνδρος, και συμβάλλει στην σταθερότητα του ώμου.

Όλες οι κινήσεις στην άρθρωση του ώμου επιτυγχάνονται από την αρμονική συνεργασία τεσσάρων τενόντων, που αποτελούν το στροφικό πέταλο του ώμου, τον υπερακάνθιο προς τα επάνω, τον υπακάνθιο και τον ελάσσονα στρογγύλο προς τα πίσω, και τον υποπλάτιο προς τα μπροστά. Σημαντικός είναι και ο ρόλος του μακρύ τένοντα του δικεφάλου, ο οποίος ακολουθεί πορεία εντός της άρθρωσης του ώμου.

Ως σύνδρομο υπακρωμιακής προστριβής ή σύνδρομο πρόσκρουσης του ώμου καλείται η πρόσκρουση των μυών και τενόντων του στροφικού πετάλου του ώμου, στο οστό κάτω από το οποίο περνούν (ακρώμιο). Συνέπεια της προστριβής αυτής είναι ο ερεθισμός του ορογόνου θυλάκου που βρίσκεται εκεί, καθώς και η προοδευτική φθορά των τενόντων, γεγονός που προκαλεί πόνο και δημιουργεί φλεγμονή. Είναι συνήθως το αποτέλεσμα επαναλαμβανόμενων κινήσεων πάνω από το επίπεδο του ώμου, και παρατηρείται συχνά σε άτομα που ασχολούνται με χειρωνακτικές εργασίες (ξυλουργοί, ελαιοχρωματιστές, τεχνικοί) και συγκεκριμένα αθλήματα (τένις, κολύμβηση)

Συμπτώματα

Το κύριο σύμπτωμα είναι ο πόνος στην περιοχή του ώμου κατά την εκτέλεση κινήσεων, ιδίως όταν αφορά τις κινήσεις και δραστηριότητες πάνω από το επίπεδο της κεφαλής. Σε πιο προχωρημένες καταστάσεις παρατηρείται νυχτερινός πόνος που επηρεάζει την ποιότητα του ύπνου, όπως επίσης και κάποιου βαθμού μυϊκή αδυναμία κατά την επιτέλεση κινήσεων.

Διάγνωση

Σε περίπτωση χρόνιας φλεγμονής, είναι πολύ πιθανό να συνυπάρχουν και άλλες συνοδές βλάβες (πχ. ρήξεις τενόντων του στροφικού πετάλου). Αυτές οι συνοδές βλάβες πρέπει να εντοπίζονται έγκαιρα προκειμένου να προσαρμόζεται το πρωτόκολλο αντιμετώπισης ανάλογα με την σοβαρότητα της κάθε περίπτωσης.

Ο γιατρός αξιολογεί τα συμπτώματα, λαμβάνει ένα λεπτομερές ιστορικό, αναλύει τον μηχανισμό της κάκωσης και διενεργεί κλινική εξέταση.

Επιπλέον, με την βοήθεια ειδικών τεστ και ακτινολογικών εξετάσεων (ακτινογραφίες, αξονική ή μαγνητική τομογραφία) επιβεβαιώνει τη διάγνωση, εντοπίζει ενδεχόμενες συνοδές βλάβες, και προσδιορίζει τη σοβαρότητα της κατάστασης.

Αντιμετώπιση

H αντιμετώπιση του συνδρόμου υπακρωμιακής προστριβής μπορεί να είναι συντηρητική ή χειρουργική.

Η συντηρητική αντιμετώπιση είναι συνήθως η αρχική αντιμετώπιση, και περιλαμβάνει την αποφυγή των κινήσεων που προκαλούν ενοχλήσεις, την τροποποίηση των δραστηριοτήτων του ατόμου, την συνταγογράφηση αντιφλεγμονωδών φαρμάκων, την πραγματοποίηση εγχύσεων ενδαρθρικά για τον περιορισμό της φλεγμονής, καθώς και την εφαρμογή ειδικού προγράμματος φυσικοθεραπείας και ενδυνάμωσης των μυών του στροφικού πετάλου.

Η χειρουργική αντιμετώπιση (ακρωμιοπλαστική) επιλέγεται σε περιπτώσεις όπου συνυπάρχει ρήξη τενόντων του στροφικού πετάλου, όταν τα συμπτώματα είναι πολύ έντονα, καθώς και σε περιπτώσεις όπου η συντηρητική αγωγή δεν απέδωσε τα προσδοκόμενα αποτελέσματα.

Η χειρουργική προσέγγιση γίνεται με αρθροσκοπική τεχνική, διαμέσου 2-3 μικρών τομών, μήκους περίπου μισού εκατοστού γύρω από την άρθρωση, και διαμέσου μίας εκ των τομών, εισάγει στην άρθρωση του ώμου μία πολύ μικρή κάμερα που λέγεται αρθροσκόπιο.

Γίνεται επισκόπηση της άρθρωσης του ώμου, του υπακρωμιακού χώρου και της ακρωμιοκλειδικής περιοχής. Αφαιρείται αρθροσκοπικά ο ορογόνος θύλακος και αναγνωρίζονται τυχόν συνοδές βλάβες στο στροφικό πέταλο του ώμου, στον τένοντα του δικέφαλου βραχιονίου ή την ακρωμιοκλειδική άρθρωση οι οποίες εν συνεχεία αντιμετωπίζονται κατά περίπτωση.

Αποκατάσταση

Ο χρόνος αποκατάστασης διαφέρει, και μεγάλο ρόλο σε αυτό παίζει η ενδεχόμενη ανεύρεση και αντιμετώπιση συνοδών βλαβών. Σε περιπτώσεις μεμονωμένης ακρωμιοπλαστικής, ο χρόνος αποκατάστασης είναι 2-6 εβδομάδες.

Σε περίπτωση πόνου στην περιοχή του ώμου, είναι σημαντικό να επισκεφθούμε έναν εξειδικευμένο ορθοπεδικό για μια έγκαιρη και σωστή εκτίμηση της σοβαρότητας της κατάστασης. Ο Ορθοπεδικός Χειρουργός-Αθλητίατρος Αργυράκης Δημήτριος έχει πολυετή εμπειρία στην διάγνωση, διαχείριση και χειρουργική αντιμετώπιση του συνδρόμου υπακρωμιακής προστριβής. Αναλαμβάνει την αντιμετώπιση τέτοιων περιπτώσεων προσεγγίζοντας κάθε περίπτωση ξεχωριστά και δίνοντας εξατομικευμένες επιστημονικές λύσεις.

Ρήξη τένοντα του στροφικού πετάλου του ώμου

Ο ώμος είναι μία πολύπλοκη άρθρωση, που έχει το μεγαλύτερο εύρος κίνησης από οποιαδήποτε άλλη άρθρωση στο ανθρώπινο σώμα. Αυτό το χαρακτηριστικό, του δίνει την δυνατότητα να επιτελεί πολλές κινήσεις, ταυτόχρονα όμως, τον κάνει ευάλωτο σε τραυματισμούς. Σχηματίζεται από τρία (3) οστά, το βραχιόνιο οστό, την κλείδα, και την ωμοπλάτη. Η κεφαλή του βραχιονίου εφαρμόζει με την κοίλη επιφάνεια της ωμοπλάτης (ωμογλήνη). Οι δύο αυτές επιφάνειες καλύπτονται καθεμία από ένα λεπτό χαλί αρθρικού χόνδρου, που επιτρέπει την κίνηση μεταξύ αυτών, δίχως τριβή. Η ωμογλήνη με την σειρά της περιβάλλεται από ένα ελαστικό δαχτυλίδι που ονομάζεται επιχείλιος χόνδρος, και συμβάλλει στην σταθερότητα του ώμου. Όλες οι κινήσεις στην άρθρωση του ώμου (ανύψωση και την έσω-έξω στροφή του άνω άκρου)επιτυγχάνονται από την αρμονική συνεργασία τεσσάρων τενόντων, που αποτελούν το στροφικό πέταλο του ώμου, τον υπερακάνθιο προς τα επάνω, τον υπακάνθιο και τον ελάσσονα στρογγύλο προς τα πίσω, και τον υποπλάτιο προς τα μπροστά. Σημαντικός είναι και ο ρόλος του μακρύ τένοντα του δικεφάλου, ο οποίος ακολουθεί πορεία εντός της άρθρωσης του ώμου.

Ως ρήξη τένοντα του στροφικού πετάλου του ώμου, ορίζουμε την διακοπή της συνέχειας (σχίσιμο η’ κόψιμο) του τένοντα. Αυτό μπορεί να είναι αποτέλεσμα τραυματισμού μετά από ατύχημα η’ πτώση, και να παρατηρούνται και άλλες συνοδές κακώσεις στην περιοχή του ώμου, όπως είναι τα κατάγματα και τα εξαρθρήματα.

Επίσης, μπορεί να είναι το αποτέλεσμα χρόνιας εκφύλισης και σταδιακής φθοράς του στροφικού πετάλου, λόγω καταπόνησης η’ προδιάθεσης.

Η ηλικία, το κάπνισμα και η υπερχοληστερολαιμία είναι σημαντικοί προδιαθεσικοί παράγοντες, όπως και η ταυτόχρονη παρουσία συνδρόμου προστριβής, που μπορεί να οδηγήσει σε σταδιακή εκφύλιση του στροφικού πετάλου.

Συμπτώματα

Το κύριο σύμπτωμα είναι η μυϊκή αδυναμία, η απώλεια της φυσιολογικής δύναμης του ώμου, σε κάποιες κινήσεις, ανάλογα με το ποιος τένοντας έχει επηρεαστεί. Επιπρόσθετα, παρατηρείται συνήθως πόνος, η ένταση του οποίου εξαρτάται από την αιτία της ρήξης (οξεία τραυματική η’ χρόνια προοδευτικά εκφυλιστική) και από τις κινήσεις που κάνουμε. Νυχτερινός πόνος παρατηρείται ενίοτε, και χαρακτηρίζει τις πιο σοβαρές καταστάσεις. Τέλος, παρατηρείται περιορισμός στο εύρος κίνησης με αποτέλεσμα τον περιορισμό της λειτουργικότητας του άνω άκρου. Τα συμπτώματα είναι πιο έντονα στις οξείες τραυματικές ρήξεις.

Διάγνωση

Ο γιατρός αξιολογεί τα συμπτώματα, λαμβάνει ένα λεπτομερές ιστορικό και διενεργεί κλινική εξέταση. Επιπλέον, με την βοήθεια ειδικών τεστ και ακτινολογικών εξετάσεων (ακτινογραφίες, αξονική η’ μαγνητική τομογραφία, υπέρηχος) επιβεβαιώνει τη διάγνωση, εντοπίζει ενδεχόμενες συνοδές βλάβες, και προσδιορίζει τη σοβαρότητα της κατάστασης. Ενδεχόμενες συνοδές βλάβες πρέπει να εντοπίζονται έγκαιρα προκειμένου να προσαρμόζεται το πρωτόκολλο αντιμετώπισης ανάλογα με την σοβαρότητα της κάθε περίπτωσης.

Αντιμετώπιση

H αντιμετώπιση της ρήξης τένοντα του στροφικού πετάλου μπορεί να είναι συντηρητική ή χειρουργική. Οι παράγοντες που επηρεάζουν τον τρόπο αντιμετώπισης είναι η ηλικία, οι λειτουργικές απαιτήσεις του/της ασθενούς, το μέγεθος της ρήξης, η χρονιότητα της ρήξης και η ποιότητα του ιστού.

Η συντηρητική αντιμετώπιση είναι συνήθως η ενδεδειγμένη σε περιπτώσεις:

  • ατόμων μεγαλύτερης ηλικίας
  • όπου έχουμε μικρής έκτασης ρήξη ή μερικού πάχους ρήξη
  • με καλό εύρος κίνησης και επαρκή μυϊκή ισχύ
  • όπου η λειτουργικότητα που ανταποκρίνεται στις απαιτήσεις του ατόμου
  • χρόνιας εκφυλιστικής ρήξης

Περιλαμβάνει την αποφυγή των κινήσεων που προκαλούν ενοχλήσεις, την τροποποίηση των δραστηριοτήτων του ατόμου, την χρήση φακέλου ανάρτησης του ώμου, την συνταγογράφηση αντιφλεγμονωδών φαρμάκων, την πραγματοποίηση εγχύσεων ενδαρθρικά για τον περιορισμό της φλεγμονής, καθώς και την εφαρμογή ειδικού προγράμματος φυσικοθεραπείας και ενδυνάμωσης των μυών του στροφικού πετάλου.

Η χειρουργική αντιμετώπιση είναι συνήθως η ενδεδειγμένη σε περιπτώσεις:

  • όπου έχουμε μεγάλης έκτασης ή ολικού πάχους ρήξη
  • όπου τα συμπτώματα είναι πολύ έντονα
  • ατόμων μέσης ηλικίας με αυξημένες λειτουργικές απαιτήσεις
  • όπου η λειτουργικότητα του ώμου είναι περιορισμένη
  • όπου η συντηρητική αντιμετώπιση δεν απέδωσε τα προσδοκόμενα αποτελέσματα
  • οξείας τραυματικής ρήξης

Η χειρουργική προσέγγιση γίνεται με αρθροσκοπική τεχνική, διαμέσου 2-3 μικρών τομών, μήκους περίπου μισού εκατοστού γύρω από την άρθρωση. Διαμέσου μίας εκ των τομών, εισάγει στην άρθρωση του ώμου μία πολύ μικρή κάμερα που λέγεται αρθροσκόπιο. Γίνεται επισκόπηση της άρθρωσης του ώμου, του υπακρωμιακού χώρου και της ακρωμιοκλειδικής περιοχής. Αναγνωρίζονται οι βλάβες στο στροφικό πέταλο του ώμου, όπως και τυχόν συνοδές βλάβες στον τένοντα του δικέφαλου βραχιονίου, στον υπακρωμιακό χώρο ή την ακρωμιοκλειδική άρθρωση οι οποίες εν συνεχεία αντιμετωπίζονται κατά περίπτωση. Οι σύγχρονες χειρουργικές τεχνικές υπαγορεύουν την χρήση νημάτινων η’ μεταλλικών αγκυρών (βιδών) που φέρουν ράμματα για την συρραφή και καθήλωση των τενόντων στην ανατομική τους θέση. Η νοσηλεία μετά από αρθροσκοπική συρραφή τένοντα του στροφικού πετάλου είναι συνήθως μια μέρα.

Αποκατάσταση

Ανάλογα με το μέγεθος της ρήξης, τον τρόπο συρραφής, τις λειτουργικές απαιτήσεις, την ποιότητα του στροφικού πετάλου, οι ασθενείς επιστρέφουν στο επιθυμητό επίπεδο δραστηριοτήτων μετά από 3-6 μήνες.

Μετεγχειρητικά, βέβαια, θα πρέπει να ακολουθήσουν πρόγραμμα αποκατάστασης με φυσικοθεραπεία, κινησιοθεραπεία και μυϊκή ενδυνάμωση. Επίσης, συστήνεται η χρήση ειδικού φακέλου ανάρτησης του ώμου για διάστημα 6-8 εβδομάδες μετά το χειρουργείο.

Σε περίπτωση τραυματισμού στην περιοχή του ώμου, είναι σημαντικό να επισκεφθούμε έναν εξειδικευμένο ορθοπεδικό για μια έγκαιρη και σωστή εκτίμηση της σοβαρότητας της κατάστασης. Ο Ορθοπεδικός Χειρουργός-Αθλητίατρος Αργυράκης Δημήτριος έχει πολυετή εμπειρία στην διάγνωση, διαχείριση και χειρουργική αντιμετώπιση ρήξεων του στροφικού πετάλου του ώμου. Αναλαμβάνει την αντιμετώπιση τέτοιων περιπτώσεων προσεγγίζοντας κάθε περίπτωση ξεχωριστά και δίνοντας εξατομικευμένες επιστημονικές λύσεις.

Aσβεστοποιός τενοντίτιδα του ώμου

Όλες οι κινήσεις στην άρθρωση του ώμου (ανύψωση και την έσω-έξω στροφή του άνω άκρου) επιτυγχάνονται από την αρμονική συνεργασία τεσσάρων τενόντων, που αποτελούν το στροφικό πέταλο του ώμου, τον υπερακάνθιο προς τα επάνω, τον υπακάνθιο και τον ελάσσονα στρογγύλο προς τα πίσω, και τον υποπλάτιο προς τα μπροστά.

Η ασβεστοποιός τενοντίτιδα προκαλείται από την εναπόθεση αλάτων ασβεστίου στους τένοντες  του στροφικού πετάλου του ώμου, και συνηθέστερα προσβάλλεται είτε ο υπερακάνθιος, είτε ο υπακάνθιος τένοντας. Η εναπόθεση των αλάτων (επασβέστωση) προκαλεί την φλεγμονή και τον χημικό ερεθισμό των τενόντων, που έχουν ως αποτέλεσμα τον ερεθισμό και την προοδευτική εκφύλιση των ιστών.

Ο ακριβής παθογενετικός μηχανισμός παραμένει άγνωστος, γνωρίζουμε όμως πως η κατάσταση αυτή συναντάται συχνότερα σε άτομα ηλικίας 30-60 ετών, με τις γυναίκες να είναι πιο ευπαθείς σε σχέση με τους άντρες.

 

Συμπτώματα

Το κυριότερο σύμπτωμα είναι ο πόνος, ο οποίος ενδέχεται να είναι αιφνίδιος και οξύς, και να παρουσιάζει εξάρσεις και υφέσεις. Παράλληλα παρατηρείται κάποιου βαθμού δυσκαμψία και περιορισμός του εύρους των κινήσεων ανάλογα με το ποιος τένοντας έχει επηρεαστεί και σε τι έκταση.

 

Διάγνωση

Ο γιατρός αξιολογεί τα συμπτώματα, λαμβάνει ένα λεπτομερές ιστορικό και διενεργεί κλινική εξέταση. Επιπλέον, με την βοήθεια ειδικών τεστ και ακτινολογικών εξετάσεων (ακτινογραφίες, μαγνητική τομογραφία, υπέρηχος) επιβεβαιώνει τη διάγνωση, και προσδιορίζει τη σοβαρότητα της κατάστασης.

Αντιμετώπιση

H αντιμετώπιση της ασθεστοποιού τενοντίτιδας του στροφικού πετάλου μπορεί να είναι συντηρητική ή χειρουργική.

Η συντηρητική αντιμετώπιση συνίσταται σε ξεκούραση, παγοθεραπεία, φαρμακευτική αγωγή με αντιφλεγμονώδη και φυσικοθεραπεία. Στις περισσότερες περιπτώσεις ο πόνος υποχωρεί σταδιακά μετά από ένα με δύο μήνες. Ενδεχομένως να προχωρήσουμε και με έγχυση κορτικοστεροειδών ή/και βιολογικών παραγόντων στον τραυματισμένο ώμο. Επιπρόσθετα, η χρήση κρουστικών υπερήχων που θα «σπάσουν» την επασβέστωση (όπως συμβαίνει και με την τεχνική της λιθοτριψίας στην ουρολογία), είναι μία μέθοδος που έχει δοκιμαστεί με ικανοποιητικά αποτελέσματα σε κάποιες περιπτώσεις.

Η χειρουργική αντιμετώπιση προτείνεται σε περιπτώσεις όπου:

  • Ο πόνος είναι πολύ έντονος
  • Η λειτουργικότητα του ώμου πολύ περιορισμένη
  • Οι υποτροπές είναι συχνές και οι εξάρσεις επώδυνες
  • H συντηρητική θεραπεία δεν έχει αποδώσει τα αναμενόμενα αποτελέσματα

Η χειρουργική προσέγγιση γίνεται με αρθροσκοπική τεχνική, διαμέσου 2-3 μικρών τομών, μήκους περίπου μισού εκατοστού γύρω από την άρθρωση. Διαμέσου μίας εκ των τομών, εισάγει στην άρθρωση του ώμου μία πολύ μικρή κάμερα που λέγεται αρθροσκόπιο. Γίνεται επισκόπηση της άρθρωσης του ώμου, εντοπίζεται η εστία της επασβέστωσης, η οποία και αφαιρείται. Εν συνεχεία ελέγχεται ο πάσχων τένοντας και σε περίπτωση εκτεταμένη βλάβης, διενεργείται συρραφή αυτού.  Η νοσηλεία μετά από αρθροσκοπική αφαίρεση της επασβέστωσης λόγω ασβεστοποιού τενοντίτιδας είναι συνήθως μια μέρα.

 

Αποκατάσταση

Η μετεγχειρητική αποκατάσταση είναι συχνά ταχεία, χωρίς κίνδυνο υποτροπής. Σε περίπτωση συρραφής του πάσχοντος τένοντα, οι ασθενείς επιστρέφουν στο επιθυμητό επίπεδο δραστηριοτήτων μετά από περίπου 2-3 μήνες. Μετεγχειρητικά, βέβαια, θα πρέπει να ακολουθήσουν πρόγραμμα αποκατάστασης με φυσικοθεραπεία, κινησιοθεραπεία και μυϊκή ενδυνάμωση.

Σε περίπτωση ασθεστοποιού τενοντίτιδας στην περιοχή του ώμου, είναι σημαντικό να επισκεφθούμε έναν εξειδικευμένο ορθοπεδικό για μια έγκαιρη και σωστή εκτίμηση της σοβαρότητας της κατάστασης. Ο Ορθοπεδικός Χειρουργός-Αθλητίατρος Αργυράκης Δημήτριος έχει πολυετή εμπειρία στην διάγνωση, διαχείριση και χειρουργική αντιμετώπιση περιστατικών ασβεστοποιού τενοντίτιδας. Αναλαμβάνει την αντιμετώπιση τέτοιων περιπτώσεων προσεγγίζοντας κάθε περίπτωση ξεχωριστά και δίνοντας εξατομικευμένες επιστημονικές λύσεις.

Εξάρθρημα/Ρήξη της ακρωμιοκλειδικής άρθρωσης

Η κλείδα συνδέει το στέρνο με την ωμοπλάτη, και συμβάλλει στην σταθερότητα της ωμικής ζώνης. H ακρωμιοκλειδική άρθρωση, είναι η άρθρωση που σχηματίζεται ανάμεσα στο έξω άκρο της κλείδας και το ακρώμιο της ωμοπλάτης. Σταθεροποιείται από:

  • τον αρθρικό θύλακο,
  • τον ακρωμιοκλειδικό σύνδεσμο που προσδίδει οριζόντια σταθερότητα, και
  • τους κορακοκλειδικούς συνδέσμους που προσδίδουν κάθετη σταθερότητα

Το εξάρθρημα η’ η ρήξη της ακρωμιοκλειδικής, είναι ένας από τους πιο συχνούς τραυματισμούς που προκαλείται είτε από την άμεση πλήξη του ώμου είτε από πτώση στο έδαφος με αποτέλεσμα την κάκωση των συνδέσμων, και κατά συνέπεια  τον «διαχωρισμό»  (αποκόλληση) της κλείδας από το ακρώμιο.  Πιο επιρρεπείς θεωρούνται οι νεαροί άντρες, κυρίως όσοι ασχολούνται με αθλήματα επαφής (πάλη, ποδόσφαιρο), όμως ο τραυματισμός αυτός παρατηρείται συχνά και σε τροχαία ατυχήματα καθώς και σε ατυχήματα με αγωνιστικά δίκυκλα (mountain bike, motocross).

 

Συμπτώματα

Το κύριο σύμπτωμα είναι ο αιφνίδιος πόνος, η απώλεια της φυσιολογικής δύναμης του ώμου, σε κάποιες κινήσεις, και ενδεχομένως η εμφανής παρεκτόπιση του έξω άκρου της κλείδας.

 

Διάγνωση

Ο γιατρός αξιολογεί τα συμπτώματα, λαμβάνει ένα λεπτομερές ιστορικό και διενεργεί κλινική εξέταση. Επιπλέον, με την βοήθεια ειδικών τεστ και ακτινολογικών εξετάσεων (ακτινογραφίες, ενδεχομένως μαγνητική τομογραφία) επιβεβαιώνει τη διάγνωση, και προσδιορίζει τον βαθμό της κάκωσης.

Η κάκωση της ακρωμιοκλειδικής ταξινομείται σε 6 διαφορετικούς τύπους (I- II- III- IV- V- VI), αναλόγως με την βαρύτητα του τραυματισμού. H κάκωση κυμαίνεται από ελαφριά διάταση (διάστρεμμα) του ακρωμιοκλειδικού συνδέσμου, ή ρήξη του ακρωμιοκλειδικού και διάταση των κορακοκλειδικών, ή ρήξη και στους δύο συνδέσμους και παρεκτόπιση της κλείδας προς τα πάνω/πίσω. Η κάκωση προκαλεί έντονο πόνο και αδυναμία κίνησης στην ωμική ζώνη.

 

Αντιμετώπιση

H αντιμετώπιση του εξαρθρήματος της ακρωμιοκλειδικής άρθρωσης μπορεί να είναι συντηρητική η’ χειρουργική.

Η συντηρητική αντιμετώπιση αφορά της κακώσεις μικρού βαθμού Ι και ΙΙ, και ενίοτε τις κακώσεις βαθμού ΙΙΙ σε ασθενείς μεγάλης ηλικίας η’ χαμηλών λειτουργικών απαιτήσεων. Περιλαμβάνει ακινητοποίηση του χεριού με φάκελο ανάρτησης του ώμου, χρήση αναλγητικών και αντιφλεγμονωδών φαρμάκων, εφαρμογή παγοθεραπείας και αποφυγή δραστηριοτήτων που επιβαρύνουν τον ώμο. Οι περισσότεροι ασθενείς επιστρέφουν κανονικά στις δραστηριότητές τους εντός 4 εβδομάδων, ακόμα και αν παραμείνει η παραμόρφωση ή και κάποιου βαθμού αστάθεια στον ώμο.

Η χειρουργική αντιμετώπιση αφορά τις κακώσεις IV, V  και VI βαθμού, καθώς και τις κακώσεις ΙΙΙ βαθμού σε νέα και δραστήρια άτομα με αυξημένες λειτουργικές απαιτήσεις. Η χειρουργική αντιμετώπιση, είτε ανοικτά είτε αρθροσκοπικά στοχεύει στην ανάταξη των συνδέσμων και την σταθεροποίηση αυτών είτε με ισχυρά συνθετικά ράμματα (σε περιπτώσεις οξείας τραυματικής ρήξης ακρωμιοκλειδικής), είτε ενδεχομένως και με την χρήση μοσχεύματος από τον ίδιο τον ασθενή (σε περιπτώσεις χρόνιας ρήξης ακρωμιοκλειδικής). Η αρθροσκοπική χειρουργική αντιμετώπιση υπερτερεί μάλιστα της ανοικτής, διότι είναι λιγότερο τραυματική, μειώνοντας έτσι τον μετεγχειρητικό πόνο και τον χρόνο ανάρρωσης.

Αποκατάσταση

Η μετεγχειρητική αποκατάσταση είναι συχνά ταχεία, χωρίς κίνδυνο υποτροπής.

Οι ασθενείς επιστρέφουν στις εργασία τους και στις αθλητικές τους δραστηριότητες μετά από περίπου 6-12 εβδομάδες.

Μετεγχειρητικά, θα πρέπει να χρησιμοποιήσουν φάκελο ανάρτησης του ώμου, και να ακολουθήσουν πρόγραμμα αποκατάστασης με φυσικοθεραπεία, κινησιοθεραπεία και μυϊκή ενδυνάμωση.

 

Σε περίπτωση εξαρθρήματος της ακρωμιοκλειδικής, είναι σημαντικό να επισκεφθούμε έναν εξειδικευμένο ορθοπεδικό για μια έγκαιρη και σωστή εκτίμηση της σοβαρότητας της κατάστασης. Ο Ορθοπεδικός Χειρουργός-Αθλητίατρος Αργυράκης Δημήτριος έχει πολυετή εμπειρία στην διάγνωση, διαχείριση και χειρουργική αντιμετώπιση περιστατικών εξαρθρήματος της ακρωμιοκλειδικής. Αναλαμβάνει την αντιμετώπιση τέτοιων περιπτώσεων προσεγγίζοντας κάθε περίπτωση ξεχωριστά και δίνοντας εξατομικευμένες επιστημονικές λύσεις.

Εξάρθρημα του ώμου

Ο ώμος είναι μία πολύπλοκη άρθρωση, που έχει το μεγαλύτερο εύρος κίνησης από οποιαδήποτε άλλη άρθρωση στο ανθρώπινο σώμα. Αυτό το χαρακτηριστικό, του δίνει την δυνατότητα να επιτελεί πολλές κινήσεις, ταυτόχρονα όμως, τον κάνει ασταθή και ευάλωτο σε τραυματισμούς.

Από τις πιο συχνές κακώσεις στον ώμο είναι το εξάρθρημα, η αίσθηση δηλαδή ότι ο ώμος φεύγει από την θέση του, είτε προς τα μπροστά, είτε προς τα πίσω. Τα πρόσθια εξαρθρήματα αντιπροσωπεύουν την συντριπτική πλειοψηφία των περιστατικών (95%).

Τα εξαρθρήματα είναι συνηθέστερα αποτέλεσμα πτώσης, άμεσης πλήξης, ενώ παρατηρούνται συχνά και σε τροχαία ή αθλητικά ατυχήματα.

Συμπτώματα

Το κυριότερο σύμπτωμα είναι ο πόνος, ο οποίος είναι αιφνίδιος. Ταυτόχρονα παρατηρείται και έντονος περιορισμός των κινήσεων, με εξάρσεις οξέως πόνου σε κάθε προσπάθεια που κάνουμε να κουνήσουμε το χέρι μας. Παρατηρείται παραμόρφωση της άρθρωσης του ώμου, ενώ συχνή είναι και η εμφάνιση μουδιάσματος στα δάκτυλα του χεριού.

Διάγνωση

Ο γιατρός αξιολογεί τα συμπτώματα, λαμβάνει ένα λεπτομερές ιστορικό και διενεργεί κλινική εξέταση. Επιπλέον, με την βοήθεια ακτινολογικών εξετάσεων (ακτινογραφίες, αξονική η’ μαγνητική τομογραφία) επιβεβαιώνει τη διάγνωση, εντοπίζει ενδεχόμενες συνοδές βλάβες, και προσδιορίζει τη σοβαρότητα της κατάστασης. Ενδεχόμενες συνοδές βλάβες (κάκωση τενόντων, τραυματισμός αγγείων και νεύρων) πρέπει να εντοπίζονται έγκαιρα προκειμένου να προσαρμόζεται το πρωτόκολλο αντιμετώπισης ανάλογα με την σοβαρότητα της κάθε περίπτωσης.

Αντιμετώπιση

Σε κάθε περίπτωση εξαρθρήματος του ώμου, πρέπει άμεσα να ξεκαθαρίσουμε αν πρόκειται για πρόσθιο η’ οπίσθιο εξάρθρημα, και εν συνεχεία να προχωρήσουμε στην ανάταξη του εξαρθρήματος. Κοινή πρακτική είναι η προσπάθεια κλειστής ανάταξης με την χορήγηση μυοχαλαρωτικών φαρμάκων. Μετά την ανάταξη ο πόνος υποχωρεί αισθητά, και ο ασθενής μπορεί να κάνει κάποιες κινήσεις, αποφεύγοντας ωστόσο τις κινήσεις απαγωγής και στροφής. Το χέρι ακινητοποιείται με έναν ειδικό φάκελο ανάρτησης ώμου για 1-2 εβδομάδες. Ακολουθούν φυσιοθεραπείες αρχικά με ήπιες ασκήσεις για να επανέλθει η κινητικότητα, και στη συνέχεια ένα πρόγραμμα σωστής μυϊκής ενδυνάμωσης. Ο/Η ασθενής έρχεται για επανέλεγχο περίπου ένα μήνα μετά το εξάρθρημα για επανεκτίμηση της σταθερότητας της άρθρωσης. Συχνά προηγείται η διενέργεια μαγνητικής τομογραφίας για την λεπτομερή αναγνώριση ενδεχομένων βλαβών.

Η περαιτέρω αντιμετώπιση του εξαρθρήματος του ώμου μπορεί να είναι συντηρητική ή χειρουργική.

Η συντηρητική αντιμετώπιση προτιμάται σε άτομα μεγαλύτερης ηλικίας, σε άτομα χωρίς έντονα συμπτώματα αστάθειας, χωρίς συνοδές βλάβες, και σε άτομα με μειωμένη αθλητική δραστηριότητα. Περιλαμβάνει την εφαρμογή  παγοθεραπείας, την συνταγογράφηση αναλγητικών και αντιφλεγμονωδών φαρμάκων, και την συνέχιση του προγράμματος φυσικοθεραπείας και ενδυνάμωσης για την αποκατάσταση του εύρους κίνησης του ώμου.

Η χειρουργική αντιμετώπιση προτιμάται σε αθλητές, σε άτομα νεαρής ηλικίας, δραστήρια, με αυξημένες λειτουργικές απαιτήσεις. Εφαρμόζεται επίσης σε άτομα με συνοδές βλάβες και σε άτομα με έντονα συμπτώματα αστάθειας που τους περιορίζουν στις καθημερινές τους δραστηριότητες.

Παράγοντες που επιδρούν στον κίνδυνο υποτροπής του εξαρθρήματος του ώμου είναι:

  • Η ηλικία (οι νεότεροι ασθενείς έχουν αυξημένο κίνδυνο υποτροπής).
  • Το φύλο (οι άντρες είναι πιο επιρρεπείς στο ενδεχόμενο υποτροπής).
  • Οι αθλητικές δραστηριότητες (άτομα που ασχολούνται με ρίψεις και αθλήματα επαφής έχουν αυξημένο κίνδυνο υποτροπής).
  • Συνοδές κακώσεις (κάκωση Bankart, κάκωση Hill Sachs), που αυξάνουν τον κίνδυνο υποτροπής λόγω διάρρηξης της δυναμικής σταθερότητας του ώμου.

Η αρθροσκοπική χειρουργική αποκατάσταση μας επιτρέπει να επαναφέρουμε την δυναμική σταθερότητα του ώμου, μειώνοντας έτσι αισθητά τον κίνδυνο υποτροπής ενώ παράλληλα βοηθάμε τον/την ασθενή να επανέλθει με ασφάλεια στις αθλητικές δραστηριότητες.

Σε περιπτώσεις χρόνιας αστάθειας του ώμου, με πολλαπλά επεισόδια εξαρθρημάτων, χρειάζεται μια λεπτομερής προσέγγιση με ανάλυση όλων των πιθανών συνοδών βλαβών (οστικά ελλείμματα, κάκωση Bankart και Hill Sachs) που οφείλουμε να αναγνωρίσουμε σωστά και να αντιμετωπίσουμε χειρουργικά (πχ. χειρουργική αποκατάσταση Remplissage, Latarjet)

Αποκατάσταση

Οι ασθενείς επιστρέφουν στις αθλητικές τους δραστηριότητες μετά από περίπου 3-6 μήνες. Μετεγχειρητικά, θα πρέπει να χρησιμοποιήσουν φάκελο ανάρτησης του ώμου, και να ακολουθήσουν πρόγραμμα αποκατάστασης με φυσικοθεραπεία, κινησιοθεραπεία και μυϊκή ενδυνάμωση.

Σε περίπτωση αστάθειας/εξαρθρήματος του ώμου, είναι σημαντικό να επισκεφθούμε έναν εξειδικευμένο ορθοπεδικό για μια έγκαιρη και σωστή εκτίμηση της σοβαρότητας της κατάστασης. Ο Ορθοπεδικός Χειρουργός-Αθλητίατρος Αργυράκης Δημήτριος έχει πολυετή εμπειρία στην διάγνωση, διαχείριση και χειρουργική αντιμετώπιση περιστατικών αστάθειας γύρω από την άρθρωση του ώμου. Αναλαμβάνει την αντιμετώπιση τέτοιων περιπτώσεων προσεγγίζοντας κάθε περίπτωση ξεχωριστά και δίνοντας εξατομικευμένες επιστημονικές λύσεις.

Συμφυτική θυλακίτιδα του ώμου (Παγωμένος ώμος)

Mε αυτό τον όρο περιγράφεται η παθολογική εκείνη κατάσταση, κατά την οποία έχουμε έντονο πόνο γύρω από τον ώμο και περιορισμό του εύρους κίνησης αυτού, συχνά χωρίς συγκεκριμένη αιτία. Παράγοντες κινδύνου για την εμφάνιση του συνδρόμου του παγωμένου ώμου είναι ο σακχαρώδης διαβήτης, οι παθήσεις του θυρεοειδούς, προηγούμενο χειρουργείο στην περιοχή του ώμου, και η παρατεταμένη ακινητοποίηση. Πρόκειται ουσιαστικά για μια φλεγμονώδη διαδικασία που ξεκινά από τους  τένοντες του ώμου και η οποία σταδιακά εξαπλώνεται και προσβάλει την άρθρωση στο σύνολό της. Ταυτόχρονα, ο  αρθρικός θύλακος συρρικνώνεται τόσο πολύ, που περιορίζει την κινητικότητα της άρθρωσης. 

Συμπτώματα

Το κύριο σύμπτωμα είναι ο έντονος πόνος που τις περισσότερες φορές είναι και νυκτερινός, επηρεάζοντας έτσι την ποιότητα του ύπνου. Τέλος, παρατηρείται περιορισμός στο εύρος κίνησης και παθητικά και ενεργητικά, με αποτέλεσμα τον περιορισμό της λειτουργικότητας του άνω άκρου ακόμα και για απλές καθημερινές δραστηριότητες.

Διάγνωση

Ο γιατρός αξιολογεί τα συμπτώματα, λαμβάνει ένα λεπτομερές ιστορικό και διενεργεί κλινική εξέταση. Επιπλέον, με την βοήθεια ακτινολογικών εξετάσεων (ακτινογραφίες, μαγνητική τομογραφία) επιβεβαιώνει τη διάγνωση, εντοπίζει ενδεχόμενους εκλυτικούς παράγοντες, και προσδιορίζει τη σοβαρότητα της κατάστασης.

Εξέλιξη της νόσου

Αξίζει εδώ να αναφέρουμε πως το σύνδρομο του παγωμένου ώμου  διανύει μία πορεία τριών σταδίων που μπορεί να διαρκέσουν από 4 έως 26 μήνες, κατά την διάρκεια των οποίων τα συμπτώματα αλλάζουν ένταση και χαρακτήρα.

Στο πρώτο στάδιο κάνει την εμφάνισή του ο πόνος και αρχίζει να μειώνεται το εύρος των κινήσεων απαγωγής και στροφής.

Στο δεύτερο στάδιο ο πόνος μειώνεται, αλλά υπάρχει δυσκαμψία και ο ώμος δεν απάγεται και δεν κάνει στροφή.

Το τρίτο στάδιο είναι αυτό της αποκατάστασης, με σταδιακή βελτίωση της κίνησης και μείωση του πόνου, με υπαρκτό όμως το ενδεχόμενο να παραμείνει ενός βαθμού δυσκαμψία.

Αντιμετώπιση

Η αντιμετώπιση της πάθησης είναι καταρχήν  συντηρητική. Περιλαμβάνει την εφαρμογή  παγοθεραπείας, την συνταγογράφηση αναλγητικών και αντιφλεγμονωδών φαρμάκων, και την διαμόρφωση προγράμματος φυσικοθεραπείας και ενδυνάμωσης. Στο πρώτο αρχικό στάδιο της νόσου, η ενδαρθρική έγχυση κορτιζόνης ενδέχεται να περιορίσει την εξέλιξη της νόσου.

Η χειρουργική αντιμετώπιση προτείνεται σε εκείνες τις περιπτώσεις όπου η συντηρητική θεραπεία δεν έχει αποδώσει τα αναμενόμενα αποτελέσματα. Ουσιαστικά πρόκειται για την αρθροσκοπική αφαίρεση των συμφύσεων και της θυλακικής ρίκνωσης, με ταυτόχρονη παθητική κινητοποίηση της άρθρωσης του ώμου για την βελτίωση του εύρους κίνησης. Η παραμονή στην κλινική είναι συνήθως μια μέρα.

Αποκατάσταση

Οι ασθενείς επιστρέφουν στις δραστηριότητες τους μετά από περίπου 2-4 βδομάδες. Μετεγχειρητικά, θα πρέπει να ακολουθήσουν πρόγραμμα αποκατάστασης με φυσικοθεραπεία, κινησιοθεραπεία και μυϊκή ενδυνάμωση.

Σε περίπτωση συμφυτικής θυλακίτιδας του ώμου, είναι σημαντικό να επισκεφθούμε έναν εξειδικευμένο ορθοπεδικό για μια έγκαιρη και σωστή εκτίμηση της σοβαρότητας της κατάστασης. Ο Ορθοπεδικός Χειρουργός-Αθλητίατρος Αργυράκης Δημήτριος έχει πολυετή εμπειρία στην διάγνωση, διαχείριση και αν χρειαστεί, χειρουργική αντιμετώπιση περιστατικών συμφυτικής θυλακίτιδας του ώμου. Αναλαμβάνει την αντιμετώπιση τέτοιων περιπτώσεων προσεγγίζοντας κάθε περίπτωση ξεχωριστά και δίνοντας εξατομικευμένες επιστημονικές λύσεις.

Οστεοαρθρίτιδα του ώμου

Ο ώμος είναι μία πολύπλοκη άρθρωση, που έχει το μεγαλύτερο εύρος κίνησης από οποιαδήποτε άλλη άρθρωση στο ανθρώπινο σώμα. Αυτό το χαρακτηριστικό, του δίνει την δυνατότητα να επιτελεί πολλές κινήσεις, ταυτόχρονα όμως, τον κάνει ευάλωτο σε τραυματισμούς. Σχηματίζεται από τρία (3) οστά, το βραχιόνιο οστό, την κλείδα, και την ωμοπλάτη. Η κεφαλή του βραχιονίου εφαρμόζει με την κοίλη επιφάνεια της ωμοπλάτης (ωμογλήνη). Οι δύο αυτές επιφάνειες καλύπτονται καθεμία από ένα λεπτό χαλί αρθρικού χόνδρου, που επιτρέπει την κίνηση μεταξύ αυτών, δίχως τριβή.

Η οστεοαρθρίτιδα του ώμου είναι μια κατάσταση που χαρακτηρίζεται από τη προοδευτική φθορά και την απώλεια χόνδρου στην άρθρωση του ώμου. Ο αρθρικός χόνδρος λειτουργεί ως χαλί ανάμεσα στα οστά, απορροφά τους κραδασμούς, κατανέμει τα φορτία ομοιόμορφα και χρησιμεύει στην κίνηση των αρθρώσεων. Η φθορά του σημαίνει ότι η κεφαλή του βραχιονίου τρίβεται με την κοίλη επιφάνεια της ωμογλήνης. Ως αποτέλεσμα της τριβής, δημιουργείται εκφύλιση,  κύστες και οστεόφυτα. Η οστεοαρθρίτιδα μπορεί να είναι εκφυλιστικής, μετατραυματικής η’ ρευματοειδούς αιτιολογίας.

 

Συμπτώματα

Τα κύρια συμπτώματα της οστεοαρθρίτιδας του ώμου είναι ο πόνος, η μυϊκή αδυναμία και ο σταδιακός περιορισμός του εύρους της κίνησης. Τα παραπάνω συμπτώματα περιορίζουν τον ασθενή στην καθημερινότητά του και μειώνουν αισθητά την ποιότητα ζωής του. Σε προχωρημένα στάδια της πάθησης ο περιορισμός της κίνησης είναι τόσο έντονος που ο ασθενής δεν είναι σε θέση να εκτελέσει απλές δραστηριότητες (όπως πχ να λουστεί η’ να φέρει το πιρούνι στο στόμα). Επίσης σταδιακά παρατηρείται νυχτερινός πόνος που επηρεάζει την ποιότητα του ύπνου. Τα συμπτώματα παρουσιάζουν εξάρσεις και υφέσεις, με τις εξάρσεις να γίνονται ολοένα και πιο συχνές ενώ τα μεσοδιαστήματα ηρεμίας γίνονται ολοένα και μικρότερα.

 

Διάγνωση

Ο γιατρός αξιολογεί τα συμπτώματα και διενεργεί κλινική εξέταση. Επιπλέον, με την βοήθεια ακτινολογικών εξετάσεων (ακτινογραφίες, αξονική η’ μαγνητική τομογραφία) επιβεβαιώνει τη διάγνωση και προσδιορίζει τη σοβαρότητα της κατάστασης.

 

Αντιμετώπιση

Η αντιμετώπιση εξαρτάται από την ένταση και την συχνότητα των ενοχλήσεων καθώς και από το πόσο επηρεάζεται η ποιότητα ζωής του/της ασθενούς. Αξίζει εδώ να επισημάνουμε, πως η ένταση των συμπτωμάτων δεν είναι ανάλογη του βαθμού της οστεοαρθρίτιδας που βλέπουμε στις ακτινογραφίες. Ενδέχεται η οστεοαρθρίτιδα να είναι ακτινογραφικά εκτεταμένη, αλλά τα συμπτώματα που βιώνει ο/η ασθενής να είναι ελάχιστα. Αντιστοίχως, υπάρχουν περιπτώσεις πολύ έντονων ενοχλήσεων, παρόλο που ο βαθμός οστεοαρθρίτιδας ακτινολογικά δεν είναι τόσο προχωρημένος.

Για ήπιες μορφές οστεοαρθρίτιδας, με ελάχιστο πόνο, και χρονικά μεγάλες περιόδους ύφεσης χωρίς ενοχλήσεις, προτείνεται η συντηρητική αντιμετώπιση. Συστήνεται η τροποποίηση της φυσικής άσκησης, με μείωση των δραστηριοτήτων που ενδεχομένως να προκαλούν πόνο, και προτίμηση άλλων που δεν επιβαρύνουν τόσο τον ώμο (για παράδειγμα προτείνεται το τρέξιμο αντί για την κολύμβηση). Συνταγογραφούνται ήπια αντιφλεγμονώδη και αναλγητικά φάρμακα για τις ημέρες που ο πόνος είναι αισθητός. Σε κάποιες περιπτώσεις δίνονται οδηγίες για φυσικοθεραπείες και ενδυνάμωση. Οι διάφορες εγχύσεις που μπορούν να δοκιμαστούν (υαλουρονικό) έχουν αμφιλεγόμενη αποτελεσματικότητα στη διεθνή βιβλιογραφία.

Για τις περιπτώσεις εκείνες όπου ο πόνος είναι ανυπόφορος, οι εξάρσεις των ενοχλήσεων συχνές και έντονες, τα συμπτώματα δεν υποχωρούν παρά την συντηρητική αγωγή, και ο ώμος παραμένει δύσκαμπτος και μη λειτουργικός με αποτέλεσμα να επηρεάζεται σημαντικά η ποιότητα ζωής του/της ασθενούς, τότε προτείνεται η αντικατάσταση της φθαρμένης με μία τεχνητή άρθρωση από κράματα μετάλλου και ειδικών συνθετικών υλικών (ολική αρθροπλαστική). Το είδος της αρθροπλαστικής, εξαρτάται από πολλούς παράγοντες (ηλικία ασθενούς, κατάσταση των τενόντων του στροφικού πετάλου του ώμου, επίπεδο δραστηριότητας).

Αποκατάσταση

Οι ασθενείς επιστρέφουν στις δραστηριότητες τους μετά από περίπου 8-12 βδομάδες. Μετεγχειρητικά, συστήνεται η χρήση φακέλου ανάρτησης του ώμου για διάστημα 4-6 εβδομάδων. Παράλληλα, οι ασθενείς θα πρέπει να ακολουθήσουν πρόγραμμα αποκατάστασης με φυσικοθεραπεία, κινησιοθεραπεία και μυϊκή ενδυνάμωση.

Σε περίπτωση οστεοαρθρίτιδας του ώμου, είναι σημαντικό να επισκεφθούμε έναν εξειδικευμένο ορθοπεδικό για μια έγκαιρη και σωστή εκτίμηση της σοβαρότητας της κατάστασης. Ο Ορθοπεδικός Χειρουργός-Αθλητίατρος Αργυράκης Δημήτριος αναλαμβάνει την αντιμετώπιση περιπτώσεων οστεοαρθρίτιδας του ώμου, προσεγγίζοντας κάθε περίπτωση ξεχωριστά και δίνοντας εξατομικευμένες επιστημονικές λύσεις.